123.jpg

Dzieje zakładu w Szubinie sięgają schyłku XIX wieku. Dnia 3 września 1888 roku Poznański Samorząd Wojewódzki otrzymał nieodpłatnie od władz szubińskich budynek poszpitalny wraz z przyległym 12 –morgowym terenem, celem założenia tam zakładu dla młodzieży męskiej, zaniedbanej moralnie. Po okresie organizacyjnym, w kwietniu 1890 przyjęto pierwszych wychowanków.
Prowadzono naukę wyłącznie w języku niemieckim, łamano ducha polskiego /wychowankami byli głównie Polacy i katolicy/, stosowano nagminnie karę cielesną, areszt, zmniejszenie racji żywnościowych i zapędzano podopiecznych  do ciężkiej pracy fizycznej, głównie na roli. Budynek poszpitalny rozbudowano i zaadaptowano do nowych zadań. Utworzono 2 sypialnie, każdą na 75 wychowanków oraz 4 izby lekcyjne. Urządzono tam też jadalnię, kuchnie, biuro dyrektora. W małym internacie urządzono 4 sypialnie dla 60 wychowanków starszych wiekiem i 4-izbowe pomieszczenie dla   pracownika. Pobudowano szereg mniejszych budynków z czerwonej cegły: dom mieszkalny dla dyrektora, kaplicę, socjalny budynek aresztancki, kuźnię z kołodziejnią,  komplet budynków rolnogospodarczych w północnej części Zakładu. Dokupiono grunty rolne, tworząc gospodarstwo o powierzchni 68,5 ha. Przyjęto, że podstawowym zajęciem powinna być ciężka praca fizyczna na roli, co będzie prowadzić do wyrabiania u wychowanków posłuszeństwa i uległości. Po zajęciach byli oni zamykani na klucz w sypialniach pod nadzorem dozorcy wyposażonego w kij. Bicie kijem było najczęściej stosowaną karą. W latach 1902-1903 wybudowano dwa budynki mieszkalne dla pracowników. Do 1918 roku liczba wychowanków w zakładzie szubińskim wynosiła na ogół 200 osób, zatrudniano ogółem około 30 pracowników.
W wyniku działań powstańców wielkopolskich, w styczniu 1919 roku Szubin został  wyzwolony. W roku 1918 nie prowadzono systematycznej pracy wychowawczej, aczkolwiek część wychowanków pozostała na jego terenie.
Wznowienie działalności placówki, która przyjęła nazwę ,,Krajowy Zakład Wychowawczy” nastąpiło w kwietniu 1920 r., niestety w dalszym ciągu w oparciu o ustawodawstwo pruskie. Pierwszym dyrektorem polskiego już zakładu był pan Jan Warszawski. Dążył on do radykalnej zmiany metod wychowawczych.  Wyeliminowano język niemiecki, zaniechano stosowania kar fizycznych i aresztu, poprawie uległo wyżywienie podopiecznych, nie stosowano ciężkiej pracy fizycznej. Warunki pracy wychowawczej były bardzo trudne. Dyrektor był jedynym pracownikiem z przygotowaniem pedagogicznym.  Zakład od początku miał duży stan wychowanków. Z czasem kadra pedagogiczna powiększyła się o kilku nauczycieli. Wprowadzono nauczanie na poziomie szkoły powszechnej oraz dokształcanie zawodowe. Nadal większość wychowanków była zatrudniona w gospodarstwie rolnym, jednak część z nich uzyskiwała kwalifikacje w takich zawodach jak: kowalstwo, kołodziejstwo,  koszykarstwo, krawiectwo, szewstw, murarstwo . W 1929 r. jeden wychowanek uzyskał nawet uprawnienia zawodowego szofera. Szkolenie zawodowe prowadzili dozorcy – instruktorzy zawodu. Wprowadzono szereg pionierskich posunięć wychowawczych. Między innymi w roku 1925 po raz pierwszy w kraju udzielono wychowankom urlopu świątecznego, od roku 1927 organizowano spacery poza teren zakładu, a następnie wycieczki piesze i wozami konnymi na dalsze odległości.
Od roku 1928 działał „Hufiec Przysposobienia Wojskowego”, w tym samym czasie założono klub piłkarski „KS Polonia”. Prowadzono też zajęcia harcerskie, chociaż oficjalnie zarejestrowano drużynę dopiero w 1932 roku – wielu  bowiem nie chciało się pogodzić z tym,  aby do tak elitarnej wówczas organizacji mogli należeć ,, młodociani przestępcy”. Gorącym orędownikiem i propagatorem działalności harcerskiej na terenie zakładu był nauczyciel Wacław Wasilewski. W 1929 roku założono orkiestrę dętą. Zakład miał bibliotekę zawierającą kilkaset tomów. Już w 1927 roku opracowano własny progresywny system oparty na przynależności do trzech grup wychowawczych / od 1933 – pięciu grup/. Przynależność wychowanka do poszczególnej grupy była odpowiednio oznakowana paskami na marynarce. Kryteria i sposoby przydzielania do poszczególnych grup / w dzisiejszym rozumieniu – stopni resocjalizacyjnych / były  powszechnie znane pracownikom i wychowawcom. Przywileje w poszczególnych grupach dotyczyły m.inn. uzyskiwania urlopów bez konieczności zapytywania sądu o warunki domowe, zezwolenia na samodzielne wyjście do miasta, zaniechanie cenzurowania listów, zniesienie ograniczeń w otrzymywaniu odwiedzin. Wychowankowie korzystali ze stałej opieki medycznej, zatrudnionego na zasadach kontraktowych lekarza. Pracownikom zakładu – zarówno pedagogicznym jak i dozorcom i instruktorom zawodu, stawiano wysokie wymagania etyczno-moralne. Nauczyciele musieli się wykazać wykształceniem ogólnym i specjalistycznym.
Po śmierci Jana Warszwskiego, funkcję dyrektora objął w 1933 roku dr Kazimierz Kurpisz, który kontynuował dzieło rozwijania działalności wychowawczej. Po okresie dużych trudności finansowych, uzyskano dotację, dzięki której rozbudowano bazę zakładową. W latach 1934-35 zbudowano tzw. „Dom Rzemiosła”, w którym odbywała się nauka zawodu w kierunkach: kowalski, ślusarski, stolarski, kołodziejski, szewski, krawiecki, murarski, introligatorski, drukarski, cholewkarski. Wprowadzono naukę w  3-letniej zawodowej szkole dokształcającej oraz w rocznej szkole rolniczo-ogrodniczej. Poziom nauczania był wysoki, czego dowodem były oceny przedstawicieli Kuratorium i Ministra Wyznań i Oświecenia Publicznego.
Niektórzy wychowankowie otrzymywali kwalifikacje czeladnicze. Dwóch nauczycieli odbyło studia w Państwowym Instytucie Pedagogiki Specjalnej. Kontynuowano działalność pozalekcyjną, m.inn. drużyny harcerskiej i orkiestry dętej, która w 1935 roku występowała w Polskim  Radiu. W latach 1934-1939 wydawano własne czasopismo pod nazwą „ Nasza gazetka „ , której redaktorem był nauczyciel S.Jakubowski. W 1934 – 1939 wydawano własne czasopismo pod nazwą ,,Nasza Gazetka”,  której redaktorem był nauczyciel S.Jakubowski .W 1934 powstała drużyna ochotniczej straży pożarnej, którą prowadził kierownik gospodarstwa rolnego inż. Sroczyński. Sukcesy odnosił chór. Powstało koło Ligi Obrony Powietrznej Kraju. Owocna działalność wychowawczą przerwał wybuch II wojny światowej. Wychowankowie mieli być przetransportowani na Wołyń. Jednak pod Kutnem wiozący ich pociąg został zbombardowany i pracownicy widząc bezsens dalszej poniewierki, rozpuścili wychowanków. W czasie okupacji na terenie zakładu utworzono najpierw obóz przymusowej pracy dla ludności polskiej, a następnie – obóz jeńców wojennych.


Po wyzwoleniu w zakładzie znaleźli schronienie przede wszystkim chłopcy – ofiary wojny, sieroty lub pozostawieni przez swoich rodziców. Pierwszych wychowanków przyjęto w grudniu 1945 r.. Placówka oficjalnie rozpoczęła działalność z dniem 1 stycznia 1945r. pod nazwą „Państwowy Młodzieżowy Zakład Wychowawczy”. Brakowało dosłownie wszystkiego: sprzętów, wyposażenia internatowego, przyborów szkolnych, odzieży, obuwia. Dużym  problemem było utrzymanie higieny osobistej i czystości, walczono z  insektami. Do pionierskiej pracy organizowania od początku zakładu, obok dyrektora Kurpisza, stanęli przedwojenni pracownicy- instruktorzy zawodu: krawiec Jan Boguszyński, stolarz- Sylwester Bartol, szewc-Stanisław Kwieciak, kowal-Wiesław Majewski, kołodziej- Tomasz Wosiński, którzy po przedpołudniowych zajęciach warsztatowych sprawowali też opiekę nad wychowankami w  godzinach popołudniowych i nocnych. Do swych zajęć wrócili też ofiarni pracownicy administracyjni m.inn. księgowy Franciszek Gajewski i inspektor franciszek Bocian. Wszystkie zajęcia wychowawczo-dydaktyczne były początkowo improwizowane. Brak było programów, pomocy naukowych kadry pedagogicznej.
We wrześniu 1946 roku podjął pracę absolwent wojennego PIPS-u Adam Kogutiuk , który w niezwykle prymitywnych warunkach rozpoczął organizowanie zaczątków szkoły. Powoli kompletował sprzęty szkolne. Uczył, wykorzystując z trudem zdobyte pozycje beletrystyczne. Stopniowo przybywali kolejni nauczyciele. Sytuacja szkoły poprawiła się zdecydowanie w roku szkolnym 1947/48, kiedy to przybyło jednocześnie sześciu absolwentów Liceum Pedagogicznego w Bydgoszczy. Zorganizowano wówczas naukę w sześciu klasach w odremontowanym budynku szkolnym. Młodzież miała wielkie luki w wiadomościach szkolnych, wiek uczniów był bardzo zróżnicowany. W roku szkolnym 1951/52 powstała dopiero siódma klasa. Młodych nauczycieli kierowano stopniowo na studia w Państwowym Instytucie Pedagogiki Specjalnej, w dalszych latach zdobywali oni pełne wykształcenie wyższe.
Młodzież, poza nauką, brała udział w pracach społecznie użytecznych. Uzyskano tą drogą fundusze, samorząd uczniowski przeznaczał na wycieczki szkolne. Stopniowo wzbogacano wyposażenie szkoły. Od roku szkolnego 1948/49 rozpoczęto organizowanie szkoły zawodowej. Pierwszym dyrektorem był Zb. Droszcz, kolejnym od roku 1954 do końca działalności w roku 1970 M.Różewicz, który bardzo zabiegał o rozwój szkolenia zawodowego, zarówno teoretycznego, jak i praktycznego. M.inn. zorganizował klasę wstępną dla starszych wiekiem uczniów, którzy nie ukończyli szkoły podstawowej. Od 1948 roku w rozbudowanych pomieszczeniach warsztatowych odbywało się szkolenie zawodowe w kierunkach: poligraficznym, stolarskim, metalowym, szewskim, krawieckim, piekarski. W roku 1950 pierwsi po wojnie wychowankowie uzyskali kwalifikacje czeladnicze. Kierownictwo warsztatów objął Franciszek Bocian, po nim funkcję te przejął Stanisław Kalinowski. W roku 1959 zorganizowano biuro techniczne warsztatów. W latach pięćdziesiątych, zgodnie z panującymi ówcześnie tendencjami likwidowano szkolenie w indywidualnych zawodach rzemieślniczych kołodziejstwo, krawiectwo, szewstwo, introligatorstwo.
Rozwijano natomiast szkolenie w kierunkach związanych z produkcją zmechanizowana –ślusarsko –mechanicznym, stolarskim, coraz bardziej modernizując i coraz lepiej wyposażając te warsztaty. Podejmowano potrzebną dla gospodarki krajowej produkcję, rozwijano kooperację z państwowymi przedsiębiorstwami produkcyjnymi. Pomyślnie rozwijało się też piekarnictwo.

Początki działalności internatowej były bardzo skromne. W pierwszych latach powojennych borykano się z ogromnymi trudnościami w wyposażaniu pomieszczeń i wychowanków w sprzęty i przybory niezbędne w codziennym życiu. Pierwszym stałym wychowawcą w styczniu 1947 został Antoni Bednarek, który mianowany w 1948 roku kierownikiem internatu wiele trudu i zapału poświęcał na organizowanie od podstaw zajęć internatowych. Początkowo ograniczały się one do zabaw rekreacyjno-ruchowych i odrabiania lekcji.
W 1948 przybyli następni wychowawcy: M. Przysiewkowski, będący jednocześnie kapelmistrzem orkiestry dętej, Cz. Kowalski, prowadzący m.inn. zajęcia chóru i S. Swosiński, pełniący dodatkowo funkcję higienisty. W budynku internatowym znajdowały się wówczas trzy sypialnie o pojemności 60-70 łóżek każda, trzy świetlice, jadalnia. W latach pięćdziesiątych przybyli dalsi młodzi, pełni zapału wychowawcy, którzy niezależnie od rozwijania różnorodnych form zajęć pozalekcyjnych, stale podnosili swoje kwalifikacje zawodowe.
W latach pięćdziesiątych przybyli dalsi, młodzi, pełni zapału wychowawcy, którzy niezależnie od rozwijania różnorodnych form zajęć pozalekcyjnych stale podnosili swoje kwalifikacje zawodowe. W latach 1953-55 przeprowadzono prace remontowo-modernizacyjne budynku internatowego. Powstało wówczas 15 sypialni, 8 pokoi do nauki, świetlica, biblioteka z czytelnią. W związku z tym i ze względu na dobrą sytuację kadrową, wprowadzono podział na 8 grup wychowawczych, nastąpił rozwój wszelkiego rodzaju zajęć  wychowawczo-rekreacyjnych, prowadzonych zgodnie z planami, założono właściwą dokumentację. Duże zasługi w rozwoju biblioteki położyła Tamara Kogutiuk. Dzięki jej zapobiegliwości i trosce kierownictwa zakładu, biblioteka w 1956 roku liczyła 4000 tomów, do dyspozycji młodzieży było 19 tytułów gazet i czasopism. Obok działalności orkiestry i chóru, prowadzono zajęcia kółka dramatycznego, które dawało przedstawienia dla okolicznej ludności. Odbywały się rozgrywki sportowe. Bardzo dobrze rozwijała się działalność samorządu wychowanków, którego aktyw czynnie  angażował się w utrzymanie porządku w zakładzie, właściwej atmosfery  wychowawczej, uczestniczył w przyznawaniu nagród wychowankom. Przez wszystkie lata aktywnie działały organizacje młodzieżowe. W początkowym okresie była to organizacja OMTUR i ZHP, potem ZMP, SP i OH, następnie odrodzony ponownie ZHP. Starsi  wychowankowie byli aktywistami tych organizacji na szczeblu powiatowym.
W styczniu 1956 roku odbył się zjazd byłych wychowanków zakładu. Pracownicy mogli z dumą stwierdzić, że bardzo wielu ich wychowanków zdobyło różnorodne wykształcenie i stało się cenionymi członkami społeczeństwa. Byli wychowankowie z rozrzewnieniem  wspominali pobyt w zakładzie, który był ich domem w  trudnych latach powojennych. W roku 1956 ukazało się też kilka numerów czasopisma zakładowego ,,Zryw”. W kolejnych latach następował dalszy rozwój zakładu, jednocześnie jednak przybywali do placówki wychowankowie coraz bardziej wykolejeni. Problem ten stawał się coraz bardziej istotny po przejściu zakładu w 1966 roku w gestię resortu sprawiedliwości a zwłaszcza po przemianowaniu naszej placówki w 1971 roku na zakład poprawczy.


Po przejściu na emeryturę dyr Kurpisza w roku 1968, jego funkcję objął Alfons Jachalski. Dzięki przychylności władz resortu sprawiedliwości dawne władze resortu sprawiedliwości  dawne zamierzenia budowy nowej szkoły przekształciły się w plan kompleksowej modernizacji i rozbudowy zakładu. W roku 1972 oddano do użytku okazały trzypiętrowy budynek szkolno-administarcyjny z salą gimnastyczną i dużą aulą widowiskowo-kinową. Przystąpiono do modernizacji gospodarstwa rolnego. W programowaniu działań dydaktyczno-wychowawczych coraz bardziej uwzględniano zalecenia nowoczesnej pedagogiki i psychologii wskazujące na konieczność dostarczania wychowankom możliwości i wszechstronnego rozwoju osobowości, przez stosowanie właściwych metod i treści nauczania ogólnego i zawodowego oraz wychowania, umożliwienie rozwijania zainteresowań. Szeroko stosowano zasadę wszechstronnych kontaktów ze środowiskiem otwartym poprzez wycieczki, udział w imprezach kulturalnych, rozgrywkach sportowych i pracach użytecznych na rzecz bliższego i dalszego środowiska. Widząc potrzebę pogłębiania pracy osobopoznawczej i indywidualizacji oddziaływań wychowawczych, utworzono w 1969 roku stanowisko pedagoga zakładowego. W latach 1972-1978 codzienną pomocą w pracy wychowawczej zasłużyli się psycholodzy, pedagodzy i lekarze psychiatrzy Ośrodka Diagnostycznego dla Nieletnich. Tę specjalistyczną działalność po roku 1978 (ośrodek stał się wówczas oddzielna placówką) kontynuowała komórka psychologiczno-pedagogiczna, którą wspierał oddziaływaniem  leczniczym lekarz psychiatra. Okresowo w latach 1967-1981 ustanowiono funkcję wicedyrektora ds. pedagogicznych, którą kolejno pełnili Zygmunt Szymański, a następnie Leon Kociałkowski aż do  przejścia na emeryturę oraz w kolejności: Andrzej Wrona, Tomasz Bauza i Józef Kardzis.
Pomyślnie rozwijały swą działalność poszczególne działy pedagogiczne. Zajęcia internatowe zostały urozmaicone przez nowe formy rekreacyjno-wychowawcze, opracowano wzorcowe ramowe programy poszczególnych typów zajęć. Nadal aktywnie działała drużyna harcerska w ramach akcji ,,Nieprzetartego Szlaku”. Rozwinęło swą działalność koło Ligi Obrony Kraju. Internatem kierowali kolejno:J. Pachota, G. Lipski, A. Bąk, M. Rzadkiewicz a obecnie T. Kaszewski. Wszyscy wychowawcy internatu zdobywali wyższe wykształcenie na coraz wyższym  poziomie, zwłaszcza pod względem dydaktycznym, podniosła się praca warsztatów szkoleniowo-produkcyjnych. Na przełomie lat 1960/1970  rozwinięto szkolenie murarskie, w roku 1972 podjęto szkolenie garmażerskie. Wychowankowie uzyskują dodatkowe kwalifikacje na kursach spawalniczych, niektórzy uzyskali też ciągnikowe i  samochodowe prawo jazdy. Wszyscy nauczyciele zawodu uzyskali kwalifikacje pedagogiczne. Pracują kółka zainteresowań ,,sprawnych rąk” w drewnie i metalu,  ststematycznie odbywaja się konkursy o miano najlepszego ucznia zawodu. Kolejnymi kierownikami warsztatów zostali: A. Musiała, M. Marciniak, M. Piniarski a obecnie J. Włodarczak. Natomiast funkcję kierownika szkoły po przejściu na emeryturę A. Kogutiuka objął J. Rybacki, następnymi dyrektorami szkoły zostali J. Pachota, T. Bauza i Józef Kardzis. Działalność szkoły zakładowej znalazła dobre warunki rozwoju w nowym budynku. Przybyło wiele nowych sprzętów, pomocy naukowych ( w tym środków audiowizualnych ), utworzono gabinety przedmiotowe. Działają w szkole kółka zainteresowań przedmiotowych, prowadzi się zajęcia zespołów wyrównawczych, organizuje konkursy na najlepszego ucznia, czytelnicze, estetycznego prowadzenia zeszytów itp.
Wszyscy nauczyciele maja wyższe wykształcenie – pedagogiczne lub kierunkowe.
W roku 1974 A.Jachalski odszedł na emeryturę, w jego miejsce stanowisko dyrektora objął Henryk Siuda, który tę funkcję pełnił do chwili przejścia na emeryturę w roku 1991. Następnym dyrektorem został dotychczasowy zastępca Andrzej Wrona, który tę funkcję pełnił do 1995 roku, to jest do czasu objęcia funkcji burmistrz Gminy i Miasta Szubina. Następnym dyrektorem zostaje pełniący w tym czasie funkcje zastępcy dyrektora i jednocześnie dyrektora istniejących w zakładzie szkół Tomasz Bauza. W tym okresie kntynuowane są prace modernizacyjne – wybudowano nową chlewnię oraz  dużą szklarnię. Odnowiono i przebudowano piekarnię, pralnie, magazyn. Znacznie poprawiono warunki mieszkaniowe pracowników, m.inn. w roku 1981 oddano do użytku 12 rodzinny dom mieszkalny, a w 1991 drugą jego część – łącznie 24 mieszkania.
Wyremontowano i zmodernizowano najpierw mały budynek internatowy, następnie główny budynek internatu, oddany do użytku w roku 1984. Znalazły się w nim, obok wygodnych pomieszczeń mieszkalnych dla wychowanków, obszerna kuchnia z zapleczem magazynowym i pracownia garmażeryjno-wędliniarska. Prace modernizacyjne, zwłaszcza warsztatów, będą kontynuowane.
Stałemu doskonaleniu ulega system wychowawczy zakładu. W roku 1976 opracowano zakładowe zasady przyznawania ocen ze sprawowania, udoskonalone w roku 1983. W roku 1984 opracowano regulamin zakładowy, uwzględniający nowe przepisy prawne o postępowaniu w sprawach nieletnich. W związku ze zmianami politycznymi, zainteresowaniem szkoleniem zawodowym wychowanków, zmniejszeniem pojemności placówki w latach dziewięćdziesiątych dokonano szeregu zmian reorganizacyjnych placówki.
Zrezygnowano z działalności hodowlanej, ogrodnictwa, rolnictwa z części budynków przekazując je do gminy ograniczając całkowity teren zakładu do powierzchni około dwóch hektarów. Jednocześnie pozostający teren i budynki poddano modernizacji. W pierwszym etapie dokonano modernizacji kotłowni przechodząc na ogrzewanie ekologiczne – gazowe. W następnym etapie dokonano modernizacji głównego budynku, dostosowując drugie i trzecie piętro do działalności internatu. Dobudowano do istniejącego budynku nową kuchnię na potrzeby zakładu. Od roku 2004 przystąpiono do następnego etapu modernizacji sali gimnastycznej oraz sali widowiskowej, której zakończenie przewidziane jest na rok 2005.
Pracownicy zakładu, obok ofiarnej pracy zawodowej, za którą otrzymali liczne odznaczenia państwowe oraz nagrody i wyróżnienia resortowe, aktywnie uczestniczą w działalności na rzecz środowiska.
Do wieloletniej tradycji należał udział pracowników naszego zakładu w różnorodnych imprezach rekreacyjno-sportowych, organizowanych zarówno przez resort oświaty i sprawiedliwości, jak i w miejscowym środowisku, gdzie wielokrotnie zajmowali i nadal zajmują czołowe miejsca.

porno porno porno porno porno porno film porno film